Tydzień 9 Drogi Artysty: Odzyskiwanie współczucia

W tygodniu 9 dochodzimy do paradoksalnego punktu podróży. Twój twórczy głos jest silniejszy niż kiedykolwiek. Pisałeś, rysowałeś, tworzyłeś. Miałeś randki z artystą. Skończyłeś poranne strony. I właśnie w tym momencie, kiedy możesz spodziewać się poczucia wolności i radości, wewnętrzny głos krytyczny staje się głośniejszy. „Ale to nie jest wystarczająco dobre” – szepcze. „Zobacz, co zrobili wszyscy inni. Zobacz, ile jeszcze musisz się nauczyć”.

Jest to zjawisko, które Julia Cameron nazywa „strachem przed sukcesem”. I jest to całkowicie normalne. Tak naprawdę jest to znak, że idziesz we właściwym kierunku. Wewnętrzny cenzor krzyczy tylko wtedy, gdy masz coś do stracenia. Kiedy Twoja kreatywność zaczyna naprawdę mieć znaczenie.

Strach przed sukcesem, ciche podniecenie

Wszyscy znamy strach przed porażką. Łatwo jest nazwać: „A co, jeśli mi się nie uda? A co, jeśli mnie odrzucą? A co, jeśli nie będę dobry?” Ale strach przed sukcesem jest bardziej subtelny. To podstępne. Bo maskuje się to jako realizm, roztropność, „stąpanie po ziemi”.

Strach przed sukcesem wygląda następująco:

• „Jeśli opublikuję tę książkę, będę musiał to przeżyć. Będę miał obowiązki. Nie będę mógł się ukryć”.
• „Jeśli powiem, że jestem prawdziwym artystą, będę musiał się tak zachowywać. Czy wytrzymam tę presję?”
• „Jeśli zacznę sprzedawać moją sztukę, czy nadal będzie ona moja? Czy stanie się czymś, co będę robić, aby zadowolić innych?”
• „Jeśli stanę się widoczny, ludzie będą mogli mnie krytykować. Będą mogli mnie zobaczyć całkowicie”.

Sukces zapewnia widoczność. A widoczność powoduje wrażliwość. Twoim zadaniem w tygodniu 9 jest rozpoznanie tego strachu — ponieważ tylko to, co nazwiemy, może zostać przekształcone.

Wewnętrzny cenzor staje się silniejszy właśnie wtedy, gdy najbardziej go potrzebujesz uciszyć

Oto paradoks: w miarę postępów w kursie Twój twórczy głos staje się silniejszy. I wewnętrzny krytyk o tym wie. Zwiększa więc głośność swoich ataków. To tak, jakby mówił: „Poczekaj, zaczyna robić się poważnie. Czas to zakończyć”.

Julia Cameron opisuje to prostą, ale potężną metaforą: Wewnętrzny krytyk jest jak słabo wyszkolony pies stróżujący. Ich zadaniem jest Cię chronić. Ale pomyliłeś „chronienie się przed światem zewnętrznym” z „chronieniem się przed sobą”. I jest zdeterminowany, aby sprawić, że będziesz mały, bezpieczny i niewidzialny.

W ciągu pierwszych kilku tygodni kursu, kiedy dopiero zaczynałeś odzyskiwać kreatywność, krytyk mógł się zrelaksować. „No cóż, to tylko hobby. To nie jest poważne”. Ale teraz, kiedy zaszedłeś tak daleko, wykonałeś tak wiele pracy, pokazałeś, że naprawdę możesz tego dokonać – krytyk wpada w panikę.

Od samokrytyki do współczucia dla siebie

Jak zmienić wewnętrznego krytyka? Nie chodzi o to, żeby to wyeliminować. To jego rekrutacja. Zmienia cię z wroga w sojusznika.

Destrukcyjna samokrytyka ma swoje źródło w stwierdzeniu: „nie jesteś wystarczająco dobry”. Współczucie dla siebie wywodzi się ze stwierdzenia: „Robię, co mogę, i to wystarczy”.

Różnica między krytykowaniem siebie a okazywaniem współczucia jest różnicą między rodzicem uderzającym dziecko za jego błędy, a rodzicem przytulającym swoje dziecko, gdy ono upadnie. Oboje chcą, żebym wyzdrowiał. Ale robi się to ze strachu i wstydu. Drugi z miłości.

W 9. tygodniu Twoim zadaniem jest nauczyć się mówić do siebie głosem kogoś, kto Cię kocha. Nie kogoś, kto ignoruje Twoje błędy. Ale ktoś ich widzi, rozpoznaje i mówi: „OK. Spróbujmy jeszcze raz”.

Równowaga między entuzjazmem a dyscypliną

Julia Cameron zwraca uwagę na coś, czego wiele osób nie rozumie: Dyscyplina bez entuzjazmu to sztywność. A entuzjazm bez dyscypliny jest kaprysem. Prawdziwa kreatywność wymaga obu.

Na tym etapie kursu wiele osób staje przed dylematem: zaczynali z płonącym entuzjazmem. Teraz, po ośmiu tygodniach, początkowy entuzjazm opadł. I zastanawiają się: czy straciłem magię? Czy ogień się skończył?

Nie. Stało się tak, że przeszedłeś od początkowego pożaru do właściwej budowy. To konieczna zmiana. Wymaga to jednak współczucia dla siebie. Wymaga zrozumienia, że ​​ta faza, mniej ekscytująca, ale głębsza, jest konieczna, aby Twoja kreatywność była prawdziwa i trwała.

Blokady Ostatniej Trzeciej

Jesteśmy w 9. z 12. tygodnia. Za nami już dwie trzecie drogi. I wiele osób w tym momencie zaczyna nieświadomie sabotować siebie. To tak, jakby sukces był zbyt blisko, a pełna strachu część ciebie mówiła: „Nie, przestań. To jest zbyt realne”.

Może objawiać się jako:

• Rozpoczęcie nowego projektu zamiast kończenia tego, który już zacząłeś.
• Znajdowanie powodów do pomijania spotkań z artystami lub porannych stron.
• Nagłe zachorowanie lub stwierdzenie, że jesteś „zbyt zajęty”.
• Ostro krytykuj swoją pracę, aby przekonać siebie, że nie warto się nią dzielić.

Jeśli odnajdujesz się w tym schemacie, wiesz, że nie jesteś leniwy i pozbawiony talentu. Jesteś osobą, której kreatywność nabiera kształtów i część ciebie się boi. I to jest w porządku. Tak czy inaczej praca polega na tym, żeby iść dalej. Ze współczuciem, ale bez przerwy.

Często zadawane pytania

Nad czym pracuje się w 9. tygodniu Drogi Artysty?

Tydzień 9, „Odzyskiwanie współczucia”, pracuje nad współczuciem sobie jako twórczym paliwem. Zajmuje się strachem przed sukcesem, tym, jak wewnętrzny krytyk nasila się w miarę rozwoju, oraz równowagą między entuzjazmem a dyscypliną.

Dlaczego boję się twórczego sukcesu?

Strach przed sukcesem jest tak samo powszechny jak strach przed porażką. Odniesienie sukcesu oznacza bycie widocznym, wrażliwym i odpowiedzialnym za swój talent. Tydzień 9 pomoże ci odróżnić zdrową ostrożność od samosabotażu.

Jak ćwiczyć twórcze współczucie wobec siebie?

Kreatywne współczucie wobec siebie oznacza traktowanie siebie z taką samą życzliwością, jaką obdarzyłbyś przyjaciela, który uczy się czegoś nowego. Obejmuje to akceptację niedoskonałości, świętowanie małych sukcesów i nie zamartwianie się z powodu trudnych dni.