Ciało jako przeszkoda i droga
Droga Artysty pomaga tancerzom, ponieważ oddziela kreatywność od sprawności fizycznej. Dla tych, którzy żyli tańcem, to rozróżnienie jest rewolucyjne: kiedy ciało zawodzi – z powodu kontuzji, z powodu wieku, z powodu wyczerpania – tancerz czuje, że traci nie tylko swój kunszt, ale całą swoją twórczą tożsamość. Metoda Julii Cameron pokazuje, że źródłem kreatywności nie są mięśnie, ale uwaga, wyobraźnia i codzienna praktyka, i że to źródło nadal istnieje, nawet jeśli ciało nie skacze już tak jak wcześniej.
W tańcu jest szczególne okrucieństwo. Instrument tancerza jest nietrwały w przeciwieństwie do instrumentu pisarza czy źlearza. Powieściopisarz potrafi pisać lepiej w wieku siedemdziesięciu lat niż trzydziestu; Tancerz klasyczny żyje z zegarem własnego ciała. A kiedy zegar tyka – lub zostaje przyspieszony przez kontuzję – następująca po nim blokada twórcza jest inna niż wszystkie. To nie jest „Nie mogę o niczym myśleć”; brzmi: „Nie mogę już robić tego, na czym polegała moja twórczość”. Ten smutek ciała wymaga wyjścia, a metoda oferuje takie rozwiązanie.
Wyzwalająca idea: Ciało jest twoim instrumentem, ale nie twoją kreatywnością. Pina Bausch nie tworzyła swoich najsłynniejszych dzieł z najwyższego skoku, ale z najgłębszym spojrzeniem na to, co ludzkie. Teatr tańca, który zrewolucjonizował XX wiek, narodził się z pytań, a nie z fizycznych wyczynów. Kreatywność tancerza może przetrwać i przekształcić się długo po osiągnięciu fizycznego szczytu.
Pina Bausch i taniec, który wypływa z wnętrza
Pina Bausch (1940-2009), niemiecka choreografka, założycielka Tanztheater Wuppertal, na zawsze zmieniła wyobrażenie o tym, czym mógłby być taniec. W jego utworach nie szukano technicznej wirtuozerii, ale prawdy emocjonalnej: tancerze, którzy mówili, powtarzali codzienne gesty, aż wprawili się w hipnozę, sceny pokryte ziemią lub wodą. Bausch pracował przy produkcji zapytaj swoich tancerzy —o strachu, miłości, dzieciństwie — i budowaniu choreografii w oparciu o ich reakcje.
Jest to głęboko zgodne z duchem Camerona. Bausch rozumiał, że tworzywem kreacji jest życie wewnętrzne, biografia, szczere pytania, a nie doskonałość gestu. Tancerz, który akceptuje tę prawdę, przestaje polegać wyłącznie na swojej budowie ciała. Zaczyna widzieć, że jego doświadczenie, spojrzenie i umiejętność stawiania sobie pytań są materiałem choreograficznym. Aby uzyskać dostęp do tej wewnętrznej materii, narzędzia Camerona są idealne.
„Nie interesuje mnie, jak ludzie się poruszają, ale to, co nimi porusza”.
Pina BauschPoranne strony dla tancerza
The poranne strony Mają podwójną wartość dla tancerza. Pierwsza jest wspólna dla wszystkich: pusty umysłowy hałas, osusz niepokój, oczyść głowę. Drugi jest specyficzny dla jego pracy: oddawania głosu ciału, które przez lata trenowało milczenie.
Profesjonalna tancerka uczy się od dziecka posłuszeństwa, znoszenia bólu, nie narzekania, poddawania ciała dyscyplinie. To szkolenie powoduje cuda techniki, ale także utratę połączenia: wielu tancerzy spędziło dziesięciolecia, nie zadając sobie pytania: co chcą ekspresowo, ponieważ jego zadaniem było wykonanie choreografii innych. Poranne strony otwierają dla wielu po raz pierwszy przestrzeń, w której może pojawić się własny głos. Nie głos ciała, które jest posłuszne, ale głos artysty, który ma coś do powiedzenia. Dla tancerza, który chce zająć się choreografią, przejście od wykonawcy do autora często rozpoczyna się w notatniku.
Spotkanie z artystą w ruchu
La spotkanie z artystą Dla tancerza nie muszą to być tylko kolejne zajęcia taneczne. Właściwie nie powinno tak być. Celem spotkania jest napełnienie studni, a nie trenowanie. Może to być pójście na wystawę, spacer po rynku i obserwowanie ruchu ludzi, słuchanie muzyki na leżąco bez tańca, pójście do teatru, aby zobaczyć coś, co nie tańczy. Kluczem jest to, że jest to zabawa, a nie praca; odżywianie, a nie wydajność.
Istnieje szczególnie silna odmiana dla tancerzy kontuzjowanych lub w okresie przejściowym: cytat jako swobodny ruch bez techniki i lustra. Poruszaj się po domu z zamkniętymi oczami, bez kroków, bez korekcji, niezależnie od formy. Dla ciała wytrenowanego w wymaganiach, w ruchu źle Swoją drogą to ogromne wyzwolenie. Pamiętaj, że zanim stał się dyscypliną, ruch był przyjemnością. To ponowne połączenie z przyjemnością ciała jest dla wielu zablokowanych tancerzy początkiem odwilży.
Kiedy nadejdzie kontuzja lub koniec kariery
Poważna kontuzja i nieunikniony koniec kariery scenicznej to dwa najtrudniejsze momenty i te, w których metoda pomaga najbardziej. Na początek warto powiedzieć to, co oczywiste: kontuzja wymaga opieki lekarskiej i profesjonalnej rehabilitacji. Nic, co następuje później, tego nie zastąpi. Ale rana, którą otwiera uraz, jest nie tylko fizyczna; To jest znaczenie. A tam praca wewnętrzna jest równie ważna jak fizjoterapia.
Poranne strony podczas kontuzji wykonują podobną pracę do tej, którą wykonują pojedynek: dają miejsce strachowi, złości, niepewności co do przyszłości, bez żądania rozwiązań. I stopniowo, nieźle bez szukania przez tancerza, na tych stronach zaczynają pojawiać się inne sposoby kontynuowania tańca: nauczanie, choreografia, pisanie o tańcu, reżyseria, projektowanie ruchu dla innych ciał. Kreatywność znajduje nowe kanały, gdy stary się zamyka, ale potrzebuje przestrzeni, w której można je narysować, zanim zaistnieją. Tą przestrzenią są strony.
Tancerze w fazie przejściowej: Koniec kariery scenicznej nie jest końcem twórczego życia w tańcu, choć może się tak wydawać. Wielu najlepszych choreografów, nauczycieli i reżyserów to tancerze, którzy przestali występować na scenie. Metoda ta pomaga uczynić tę zmianę wybraną transformacją, a nie tylko poniesioną stratą.
Starter dla zablokowanych tancerzy
Jeśli jesteś tancerzem i Twoja kreatywność utknęła w miejscu – z powodu kontuzji, rutyny w firmie, zmiany kariery lub po prostu wyczerpania – wypróbuj ten starter na trzy tygodnie.
Zacznij od porannych stron każdego ranka, przed rozgrzewką lub pierwszymi zajęciami. Pisz je ręcznie, nie myśląc o tańcu, uwalniając to, co w nich jest. Jeśli od lat jesteś posłuszna swojemu ciału, oddaj wreszcie głos swojemu głosowi.
Dodaj datę z cotygodniowym artystą no bądź tańcem: galeria, koncert, długi spacer obserwujący ruch świata. A jeśli Twoje ciało na to pozwala, sesja swobodnego ruchu bez lustra i techniki, dla utraconej przyjemności poruszania się niezależnie od formy.
Zobacz, co pojawi się na stronach w ciągu ostatnich tygodni. Prawie na pewno pojawi się jakieś ukryte pragnienie: pomysł na utwór, pytanie, które chcesz zgłębić swoim ciałem, życie w tańcu inne niż to, które prowadziłeś. Napisz to bez oceniania. Jak powiedział Bausch, ważne jest nie to, jak się poruszasz, ale to, co cię porusza. Ścieżka Artysty istnieje dla tancerza, aby dać ci dostęp do tego, co porusza cię wewnątrz, gdziekolwiek jest twoje ciało.