Intymny pamiętnik Fridy Kahlo: poranne strony, zanim istniały

Życie przepełnione bólem

Magdalena Carmen Frida Kahlo Calderón urodziła się w Coyoacán w Meksyku w 1907 roku. W wieku sześciu lat zachorowała na poliomyelitis. W wieku osiemnastu lat, w 1925 roku, uległ wypadkowi autobusowemu, w wyniku którego uszkodził mu kręgosłup, miednicę i stopę i który zapisał się na całe jego życie: ponad trzydzieści operacji, chroniczny ból, długie okresy w łóżku. To właśnie w czasie rekonwalescencji po wypadku, przy sztalugach przystosowanych do malowania w pozycji leżącej, zaczął malować na poważnie.

Z tego skrzyżowania złamanego ciała i wściekłego spojrzenia powstało jedno z najbardziej rozpoznawalnych dzieł XX wieku: intensywne autoportrety, meksykańskie symbole, zwierzęta, krew, kwiaty, osobista ikonografia niepodobna do niczego innego. Ale jest część Fridy, która jest mniej znana i dla naszych celów o wiele bardziej odkrywcza: ona pamiętnik.

Dziennik: dziesięć lat pisania bez filtra

W ostatniej dekadzie swojego życia, mniej więcej pomiędzy 1944 r. a śmiercią w 1954 r., Frida wypełniała notatnik, który dziś nazywany jest po prostu jej intymnym pamiętnikiem. Nie jest to pamiętnik w tradycyjnym sensie: „dziś zrobiłem to, dzisiaj tamto”. To coś znacznie bardziej dzikiego: skojarzeniowe, niemal automatyczne pisanie, zmieszane z rysunkami wykonanymi tuszem, akwarelą, plamami barwnymi i słowami, które stają się obrazami.

Frazy przeskakują od wyznania miłosnego do dygresji filozoficznej, od obelgi do wiersza, od czerwieni krwi do zieleni roślin. Są strony zapisane z przodu i z tyłu. Istnieją rysunki, które zaczęły się od plamy atramentu i rozwinęły się w stworzenia. Nie ma korekty, nie ma porządku, nie ma publiczności. Frida nie pisała tego pamiętnika dla nikogo. Napisałem to znosić ból i nie przestawać tworzyć, gdy ciało nie pozwalało mu malować na stojąco.

Dlaczego to są poranne strony przed porannymi stronami

Napisała Julii Cameron Droga artysty w 1992 roku, prawie czterdzieści lat po śmierci Fridy. Ale opisywane przez nią poranne strony – pisane codziennie, ręcznie, bez cenzury, bez intencji literackich, pozwalając, by cokolwiek wyszło na jaw – opisują z zadziwiającą dokładnością to, co Frida robiła w swoim notatniku. Są trzy zbiegi okoliczności i są one głębokie.

Wielka lekcja: tworzenie to nie luksus, to sposób na przetrwanie

Najbardziej poruszającą rzeczą w dzienniku Fridy jest to w jakich okolicznościach to napisał. Nie były to lata spokoju i inspiracji, ale te najcięższe: operacje, amputacja nogi w 1953 r., ciągły ból, depresja. A mimo to, a może właśnie dlatego, nie przestał pisać i rysować. Notatnik był miejscem, w którym jego twórczość pozostawała żywa, gdy prawie wszystko inne zawodziło.

To eliminuje jedną z najczęstszych wymówek, aby nie pisać porannych stron: „Nie jestem w najlepszej formie, zrobię to, kiedy poczuję się lepiej”. Frida udowadnia, że ​​jest odwrotnie. Codzienna praktyka twórcza nie jest czymś, co robisz, gdy wszystko idzie dobrze; To jest dokładnie to, co cię podtrzymuje, gdy wszystko idzie nie tak. Cameron początkowo opracował metodę dla zablokowanych i przygnębionych artystów w procesie zdrowienia z uzależnień. Dziennik Fridy jest historycznym dowodem na to, że ta intuicja była słuszna.

Ciało obecne na każdej stronie

Jest coś, co odróżnia dziennik Fridy od niemal wszystkich innych: ciało jest zawsze obecne na swoich stronach. Krew, blizny, złamany kręgosłup, stopy, które jej nie podtrzymują, serce wyrwane w kółko. Frida nie oddzieliła stworzenia od swojego ciała; Pisał i czerpał z bólu fizycznego, nie pomimo niego. Notatnik był dosłownie przedłużeniem jej zranionego ciała i woli pozostania przy życiu.

To prowadzi do głównej intuicji porannych stron: pismo ręczne jest aktem fizycznym, który łączy umysł z ciałem. Julii Cameron upiera się, żeby robić je ręcznie, a nie na komputerze, bo dłoń poruszająca się powoli po papierze wypuszcza rzeczy, których klawiatura, szybsza i bardziej mentalna, nie wychwytuje. Frida, od miesięcy przykuta do łóżka, z konieczności odkryła to, co Cameron sformułował jako metodę: że ręczny gest pisania i rysowania jest sposobem zamieszkiwania ciała i jednocześnie przekraczania go.

Jak pisać dziennik w stylu Fridy

• Niech będzie brzydko. Nie szukaj ładnych zwrotów i poprawnych rysunków. Wolność to po prostu pozwolenie sobie na nieporządek. Przekreśl, rozmazaj, pisz od tyłu, jeśli chcesz.
• Połącz słowo i obraz. Jeśli utkniesz w pisaniu, narysuj. Jeśli utkniesz w rysowaniu, napisz. Gazeta nie rozróżnia i Ty też nie musisz.
• Napisz to szczególnie w złe dni. Nie czekaj, aż zainspirujesz się. Podobnie jak Frida korzysta z notatnika właśnie wtedy, gdy słabnie jej ciało lub duch. To tam leczy się najlepiej.

Jeśli chcesz zrozumieć dokładną różnicę między dziennikiem a stronami porannymi, wyjaśnimy to w ten artykuł. Prawda jest jednak taka, że ​​w swojej najlepszej wersji są bardzo podobni do tego, co Frida robiła przez dziesięć lat: pojawiają się przed notatnikiem i tam wszystko zostawiają.