Luksus tworzenia: dlaczego kreatywność nie jest kaprysem

„Kiedy mam czas”. „Kiedy dzieci dorosną”. „Kiedy przejdę na emeryturę”. Jeśli czekasz, aż życie da ci pozwolenie na tworzenie, ono nie nadejdzie. Bo w życiu zawsze jest coś bardziej „pilnego” niż sztuka.

„Kiedy mam czas”. „Kiedy dzieci dorosną”. „Kiedy przejdę na emeryturę”. „Kiedy się zorganizuję”. Jeśli czekasz, aż życie da ci pozwolenie na tworzenie, ono nie nadejdzie. ponieważ życie zawsze ma coś bardziej „pilnego” niż sztuka. Pytanie brzmi, czy pilne jest rzeczywiście ważniejsze.

Kreatywność jako konieczność

Cameron przekonuje, że kreatywność nie jest luksusem, hobby czy kaprysem. Jest to podstawowa potrzeba człowieka, równie fundamentalna jak ruch czy odpoczynek. Kiedy nie wierzysz, coś w Tobie obumiera. A to obumieranie objawia się drażliwością, chronicznym zmęczeniem, cynizmem, uzależnieniem czy depresją.

Ile osób „zbyt zajętych na sztukę” faktycznie używa zajęcia jako środka znieczulającego? Pełny program to opium zablokowanego artysty.

Pułapka „najpierw przydatne”.

Nasza kultura wyznacza takie priorytety: praca, rodzina, obowiązki, odpoczynek... a jeśli jest czas, sztuka. Ale co, jeśli kolejność jest błędna? A co by było, gdyby sztuka zamiast iść do końca, poszła na początek – jak poranne strony, które idą wcześniej wszystkiego innego?

Cameron proponuje dokładnie to. Nie dlatego, że sztuka jest ważniejsza niż wszystko, ale dlatego, że Kiedy zaczynasz dzień od tworzenia, wszystko inne działa lepiej. Jesteś bardziej obecny, bardziej przejrzysty, bardziej połączony. Sztuka nie zabiera czasu życiu. Dodaje głębi.

Pozwolenie, którego nikt Ci nie da

Nikt nie przyjdzie i nie powie Ci: „Teraz możesz zacząć tworzyć”. Nie twój szef. Nie twój partner. Nie twoje dzieci. Nie społeczeństwo. Pozwolenie musi pochodzić od Ciebie.

I tak, dawanie tego jest niewygodne. Ponieważ oznacza to stwierdzenie, że się liczysz. Że Twój głos ma znaczenie. Liczy się to, co chcesz zrobić ze swoim życiem. A dla wielu z nas jest to najtrudniejsza rzecz ze wszystkich.