Ścieżka artysty dla przedsiębiorców i ambitnych: dlaczego Julia Cameron to książka, której potrzebujesz najbardziej (nawet jeśli nie jesteś artystą)

To jest post dla osoby, która przeglądała Droga artysty, przeczytałeś w tytule „artysta”, pomyślałeś „nie jestem artystą, to mi nie pasuje” i przeszedłeś obok. Spróbuję zmienić Twoje zdanie. Nie dlatego, że wygodniej jest mi sprzedać kurs. Ponieważ naprawdę wierzę, że książka Julii Cameron jest najbardziej dochodową książką, jaką kiedykolwiek przeczyta ambitny profesjonalista – i słowem „artysta” tytułu jest najlepszą barierą wejścia dla osób, które jej nie potrzebują.

Prawdziwa rozmowa, która spowodowała ten post

Dziś rano cię wysłałem Ścieżka Twojego artysty do kilku osób wokół mnie na Instagramie, aby podzielić się ze mną opinią. Wiele osób odpowiedziało dobrze. Jeden z nich odpowiedział dokładnie na pytanie, na które czekałem od miesięcy:

Jego trzy linie, jedna po drugiej:

• „Jaki jest cel?”
• „Więc nagle wydał mi się nieatrakcyjny, żeby mnie zainteresować.”
• „Ale może o innym, bardziej artystycznym profilu…”

To doskonała odpowiedź. Jest doskonały, ponieważ w piętnastu słowach podsumowuje dokładnie nieporozumienie, jakie ma 80% osób odnoszących sukcesy zawodowe, gdy spotykają się z Droga artysty. Tę samą reakcję miałem, gdy po raz pierwszy książka Julii Cameron trafiła w moje ręce. Prawdopodobnie miałeś taką samą reakcję, gdy to czytałeś.

pomyślałem: Nie jestem artystą. Nie chcę być biedny. Nie chcę być Van Goghiem, który odcina sobie ucho. Chcę coś budować, tworzyć firmy, osiągać wyniki, mieć zespół, zarabiać pieniądze, pozostawić po sobie dziedzictwo. Co maluję w książce, która wydaje się być przeznaczona dla kogoś, kto maluje akwarele na strychu na Montmartre?

To pytanie- co mam tu namalować? – to właściwe pytanie. A odpowiedź jest najbardziej opłacalną rzeczą, którą przeczytasz w tym miesiącu. Zostań ze mną.

Językowa pułapka słowa „artysta”

Zacznijmy od problemu. Słowo „artysta” we współczesnym języku hiszpańskim niesie ze sobą pakiet kulturowy, który nie pasuje do ambitnego medium. Kiedy ktoś mówi „artysta”, mózg odnoszącego sukcesy czytelnika generuje odpowiedź w następującej kolejności:

1. Malarz lub rzeźbiarz (nie programista, nie założyciel, nie operator, nie dyrektor generalny).
2. Bohemia, mocna kawa, bałagan w atelier, stylizowana melancholia.
3. Wrodzony talent (coś, co masz lub nie, a nie coś, co trenujesz).
4. Niestabilność gospodarcza (Van Gogh umarł biednie, Modigliani umarł biednie, Munch umarł biednie).
5. Margines społeczny („synu, bardzo dobrze, że lubisz sztukę, ale z czego będziesz żył?”).
6. Antagonizm z produktywnością i wymiernymi wynikami.

Jeśli spędziłeś trzydzieści lat na budowaniu solidnej kariery zawodowej, przeczytanie słowa „artysta” w tytule książki aktywuje cały pakiet w mniej niż sekundę, bez Twojej decyzji. Mózg robi to, co się nazywa kawałkowanie- Grupuj, etykietuj i wyrzucaj, aby oszczędzać energię. Zdarza się prawnikom ze słowem „procesor” (kojarzą cierpienie). Zdarza się reklamom ze słowem „sprzedawca” (kojarzą się z upokorzeniem społecznym). Finansistom zdarza się ze słowem „spekulant” (kojarzą im się z kruchością). I zdarza się to biznesmenom ze słowem „artysta”.

Książka Julii Cameron cierpi właśnie na tę pułapkę. To książka pt Droga artysty, pierwotnie napisany dla pisarzy i scenarzystów przebywających w zamknięciu, przetłumaczony na język hiszpański kilkadziesiąt lat temu. Tłumaczenie jest poprawne. Ale słowo „artysta” w tytule zamyka drzwi dokładnie do profilu, który odniósłby największe korzyści z jego przeczytania: ambitnej osoby, przedsiębiorcy, operatora, dyrektora generalnego, założyciela startupu, elitarnego prawnika, chirurga, starszego partnera.

Przebudowa, która zmienia wszystko

Przeprowadzimy operację chirurgiczną ze słowem „sztuka”. Zapomnij na dwie minuty, co to dla ciebie znaczyło. Zamierzam go przedefiniować we współczesnym języku hiszpańskim, korzystając z jedynej definicji, która jest użyteczna w kontekście tego, co będzie dalej:

Sztuka = rzemiosło tworzenia czegoś tam, gdzie wcześniej nie było niczego, z takim poziomem mistrzostwa, że stworzona rzecz ma znaczenie.

Gdy ta definicja się ustali, zobacz, co się zmieni. Sztuka wojny Twórczość Sun Tzu nie polega na malowaniu bitew. Chodzi o mistrzostwo w kierowaniu konfliktem. Sztuka negocjacji Tu nie chodzi o obrazy, tylko o dyscyplinę zawierania niemożliwych do zawarcia porozumień. Sztuka zakładania firmy, sztuka handlu, sztuka sprzedaży, sztuka przewodzenia, sztuka dobrego myślenia — wszystkie te wyrażenia są od wieków w powszechnym języku hiszpańskim. Mówimy „sztuka”, gdy rozpoznajemy poziom mistrzostwa wykraczający poza proste wykonanie.

Ferran Adria jest artystą kuchennym. Nie „kucharz”. Artysta. Steve Jobs był artystą produktu. Howarda Schultza jest artystą zajmującym się handlem detalicznym. Tim Cook, z całym szacunkiem, nie jest artystą — jest wyjątkowym operatorem. Różnica jest ortogonalna w stosunku do sukcesu lub pieniędzy: jest to różnica pomiędzy produkować właściwe rzeczy y produkować rzeczy, które mają podpis.

Droga artysty, czytana z tej definicji, nie jest już książką o akwarelach. Staje się książką o jak odblokować i wytrenować mięśnie, które produkują decyzje, produkty, zespoły i firmy, które mają Twój podpis. Nie przeciętna firma. twój Który jako jedyny się skaluje.

Najlepsi przedsiębiorcy to artyści (i prawie nikt z nich nie mówi tego na głos)

Przejdźmy do konkretów. Tak Droga artysty Na zewnątrz, jak sądził mój instagramowy rozmówca, „tylko na profil artystyczny”, nie powinniśmy się spodziewać, że przeczyta to żaden elitarny biznesmen. Rzeczywistość jest odwrotna. Sprawdź tę listę, złożoną z możliwych do sprawdzenia cytatów i udokumentowanych praktyk. Nazwy nie są przypadkowe – takie są założyciele które znasz, przeczytaj, zacytuj lub skopiuj:

Przedsiębiorca/Operator	praktyka twórcza, która wykorzystuje	Udokumentowane w
Tima Ferrisa (autor, anioł inwestor)	Poranne strony w stylu Camerona, 5 lat z rzędu	The 5-Minute Journal, podcast nr 308 z BJ Millerem, blog tim.blog
Reida Hoffmana (współzałożyciel LinkedIn)	Bloki twórczego czasu bez planu, dziennikowanie	Mistrzowie skali, notatki Greylocka
Howarda Schultza (Starbucks)	Poranne strony, długie spacery jako kreatywna randka	Dalej, wspomnienia 2011
Ferran Adria (elBulli)	Obowiązkowy codzienny notatnik, ogromne archiwum twórcze	Dokument elBulli: Gotowanie w toku
Estee Lauder	Codzienny dziennik produktu, twórcza obserwacja	Estée: historia sukcesu, 1985
Raya Bradbury’ego (autor konsultowany przez NASA)	Pisz tysiąc słów dziennie bez cenzury	Zen w sztuce pisania
Patty Smith (artysta, cichy mentor założycieli)	Poranne strony w stylu Camerona, polecane Susan Sontag	Pociąg M, 2015
Marka Mansona (autor, sprzedano ponad 20 milionów książek)	Codzienna praktyka pisania, okresy bezbramkowe	Subtelna sztuka nie przejmować się
Cala Newporta (naukowiec, autor Deep Work)	Czas bez planu, ustrukturyzowany dziennik	Głęboka praca, 2016
Briana Chesky’ego (Airbnb)	Szkicownik jako narzędzie produktu	Mistrzowie skali, odcinek 1

Kiedy schemat powtarza się u tak różnych operatorów – współzałożyciel LinkedIn, szef kuchni w trzygwiazdkowej restauracji, założyciel największej marki kosmetycznej stulecia, dyrektor generalny Starbucks, współzałożyciel Airbnb – to nie przypadek. To jest to ta praktyka rozwiązuje prawdziwy problem których przeciętny menedżer nie jest w stanie nazwać.

Problem, który rozwiązuje, jest następujący: profesjonaliści odnoszący największe sukcesy osiągają punkt, w którym to robią Świetnie realizują decyzje, które już podjęli, ale nie udało im się podjąć nowych, lepszych decyzji. Optymalizują to, co znane. Powtarzają schematy, które sprawdziły się u nich w 2015 roku. Budują firmy, które są smutnym rozwinięciem ich wersji sprzed pięciu lat. I nudzą się, nie zdając sobie z tego sprawy. To blok kreatywny w wersji wykonawczej.. I właśnie to rozwiązuje Julia Cameron.

Czym naprawdę są poranne strony — przetłumaczone na hiszpański biznesmena

System Camerona ma dwa główne narzędzia. Pierwsze są poranne strony. Trzy strony ręcznie, każdego ranka, bez zastanowienia, bez cenzury, bez celu. Jest to coś, co przeciętny przedsiębiorca odrzuciłby jako „miękką praktykę”. Ale przeczytaj uważnie, tak jest znane ćwiczenie poznawcze o najwyższym ROI.

Tima Ferrisa — ten sam Tima Ferrisa z 4-godzinny tydzień pracy, niezupełnie poeta – jak to nazywa „ćwiczenie umysłowe dające najlepszy zwrot z zainwestowanego czasu, jakie ćwiczę”. Napisał to na swoim blogu w 2015 roku i od tego czasu powtórzył to ponad dziesięć razy. To nie było improwizowane zdanie. To zdanie operatora, który wszystko mierzy, który wie, ile wnosi każda minuta jego dnia, i który po pięciu latach codziennej praktyki doszedł do takiego wniosku. (Więcej o tym mówimy w poście Tima Ferrisa i droga artysty.)

Jak to działa od strony biznesowej:

• Opróżniają mentalną pamięć podręczną. Mózg wykonawczy niesie ze sobą hałas: oczekujące e-maile, przełożone decyzje, tarcia w zespole, rozmowy, które należy odbyć. Strony poranne to: a opróżnianie pamięci podręcznej pamiętnik. Wychodzisz z wolną pamięcią roboczą.
• Podejmują decyzje, które odkładałeś tygodniami. Trudnych decyzji nie odkłada się na później z powodu braku informacji. Są one odkładane na później, ponieważ wiąże się z nimi napięcie emocjonalne. Poranne strony tworzą przestrzeń bez publiczności, w której napięcie ulega dekompresji i pojawia się decyzja. „Musisz zamknąć linię biznesową X.” „Muszę zwolnić Y.” „To czwartkowe spotkanie jest bez znaczenia i zamierzam je odwołać”. Rzeczy, których unikałeś od tygodni.
• Identyfikują tarcia biznesowe, zanim przerodzą się w kryzysy. Strony poranne to: a wczesne ostrzeżenie system dla słabych sygnałów. Niezręczna rozmowa powtórzona trzy razy to schemat. Zauważasz to na stronach na długo zanim stanie się bombą.
• Aktywują to, co neuronauka nazywa „trybem domyślnym”. Stan psychiczny, w którym mózg łączy odległe pomysły. Jest to dokładnie stan, w którym pojawiają się rozwiązania poboczne – takie, których nie da Ci żaden konsultant – problemów związanych z produktem, strategią i ludźmi.
• Budują historyczne archiwum Twojego myślenia. Kiedy robisz to przez sześć miesięcy, masz repozytorium tego, co myślałeś, co cię martwiło, jakie decyzje podjąłeś i dlaczego. Ten plik to czyste złoto, jeśli chodzi o przeglądanie kwartałów, zatrudnianie trenerów lub po prostu zrozumienie, jak się zmieniłeś.

To poranne strony dla kogoś z ambicjami. Trzy strony. Dwadzieścia minut dziennie. Bardziej dochodowe niż najdrożsi mistrzowie, za których zapłacił dyrektor.

Spotkanie z artystą, przetłumaczone na język hiszpański przez operatora

Drugim narzędziem Julii Cameron jest spotkanie z artystą. Raz w tygodniu dwie godziny sam na sam, bez telefonu, robiąc coś, co budzi ciekawość. Wszystko. Ślad. Muzeum. Księgarnia tematyczna. Zajęcia z ceramiki. Przejdź się po okolicy, w której nigdy nie byłeś.

Przeciętny przedsiębiorca odrzuciłby to jako „stratę czasu”. I tu śmieją się ludzie sukcesu, którzy ćwiczą od dwóch miesięcy — ponieważ prawdopodobnie narzędziem jest spotkanie z artystą strategia najbardziej niedoceniany, jaki istnieje.

Jak to działa widziane z fotela dyrektora generalnego:

• Wyjdź z trybu wykonywania. Mózg tradera spędza 95% swojego czasu w trybie „zbieżnym” (decyduj, ustalaj priorytety, realizuj). Kreatywność strategiczna występuje w trybie „rozbieżnym” (kojarzenie, odkrywanie, łączenie). Spotkanie z artystą to jedyny cotygodniowy blok, który wrzucony jest w tryb dywergencyjny.
• Jest to asymetryczny zwrot z inwestycji. Dwie godziny tygodniowo. Jeden pomysł strategiczny miesięcznie. Ważna decyzja na kwartał. Arytmetyka jest śmieszna.
• Zmusza Cię do zobaczenia świata poza swoim sektorem. Wspaniałe innowacje biznesowe powstają na styku sektorów (Airbnb = hosting × zaufanie P2P; Stripe = interfejsy API × płatności; elBulli = nauka × gotowanie). Spotkanie z artystą popycha Cię w obszary, w których nie myślisz. Na tych skrzyżowaniach rodzą się przewagi konkurencyjne.
• Przywróć studnię. Ulubiona metafora Camerona: twórca jest studnią, która daje wodę. Jeśli nie pada deszcz, studnia wysycha. Padanie dla przedsiębiorcy oznacza wystawianie się na bodźce bez konieczności ich przekształcania. Spotkanie z artystą to regularny system deszczowy.

Zastosowanie Julii Cameron w Twojej firmie: pięć konkretnych tłumaczeń

Połóżmy to na stole z przykładami operacyjnymi. Oto jak to wygląda Droga artysty przełożone na rutynę ambitnego medium.

To jest Droga artysty stosuje się do ambitnych. Nie ma w tym nic boho. Nie wymaga sprzedaży firmy w celu wyjazdu na Bali. Prosi Cię o trzydzieści minut dziennie i dwie godziny tygodniowo. A w zamian oferuje Tobie cecha umysłu, która odróżnia kompetentnego założyciela od wyjątkowego założyciela.

Sztuka jako otwarcie: bycie milionerem jest sztuką, prowadzenie biznesu jest sztuką

Wróćmy do słów, którymi rozpoczęliśmy: „sztuka wojny”, „sztuka negocjacji”, „sztuka wystąpień publicznych”. Normalny hiszpański, a nie kreatywny żargon. Mówimy „sztuka”, gdy rozpoznajemy mistrzostwo. To uznanie jest poważne: nie mówimy „sztuka smażenia jajka”. Mówimy „sztuka…”, gdy wykonywana rzecz jest naprawdę złożona, wymaga lat celowej praktyki, a różnica między zrobieniem tego dobrze a zrobieniem tego źle zmienia wynik.

Spójrz na listę „sztuki”, którą język hiszpański rozpoznaje bez mrugnięcia okiem:

• Sztuka wojny (Sun Tzu, Clausewitz) – opanuj konflikt.
• Sztuka negocjacji (Chris Voss, William Ury) – zawieraj niemożliwe transakcje.
• Sztuka wystąpień publicznych (Cicero do Carmine Gallo) – przekonaj publiczność.
• Sztuka dowodzenia (Wallace Wattles, Robert Greene) – sprawowanie władzy bez utraty człowieczeństwa.
• Sztuka zarabiania pieniędzy (Felix Dennis, Naval Ravikant) — generuj kapitał dzięki dźwigni finansowej.
• Sztuka zakładania firm (Paul Graham, Peter Thiel) — przekształcanie pomysłów w firmy.
• Sztuka sprzedaży (Daniel Pink, Zig Ziglar) — przesuń kogoś z punktu A do punktu B.
• Sztuka handlu (Andy Grove, Frank Slootman) — przekształcanie strategii w wyniki.
• Sztuka dobrego myślenia (Naval, Charlie Munger, Shane Parrish) – skalibruj ocenę.
• Sztuka kierowania zespołami (Patrick Lencioni, Ed Catmull) — wydobywając z każdego członka to, co najlepsze.

Jeśli wszystkie te rzeczy są „sztuką”, to wszystkie są terytorium Julii Cameron. Ponieważ Cameron nie trenuje, nie polega na „malowaniu akwareli”. Cameron trenuje moc leżącą u podstaw wszystkich sztuk – moc tworzenia tam, gdzie wcześniej nie było niczego, z takim poziomem mistrzostwa, że ​​stworzona rzecz ma znaczenie. Ta zdolność jest przekrojowa. Ten, kto ma to rozwinięte, lepiej sprzedaje, lepiej decyduje, lepiej przewodzi, lepiej zakłada, lepiej żyje.

Zmiana paradygmatu – i dlaczego to boli

Oto niezręczna zmiana paradygmatu: Oddzielenie „twórców” od „kierowników” jest najnowszym, szkodliwym i fałszywym wynalazkiem kulturowym. Rzymianie tego nie mieli. Renesansiści tego nie mieli (Leonardo był inżynierem, anatomem, malarzem i konsultantem wojskowym – bez wątpienia). Nie mieli tego wielcy biznesmeni XIX i XX wieku (Edison, Carnegie, Ford – wszyscy artyści na swój sposób, wszyscy brutalni operatorzy). Separacja została wynaleziona w XX wieku, aby uzasadnić przemysłowy podział pracy: myślisz, wykonujesz, tworzysz.

Separacja ma kosztowne konsekwencje. Dla strony „wykonawczej” oznacza to trzydziestoletnie kariery optymalizujące to samo, sztywne organizacje, które pękają przy pierwszym szoku, założycieli, którzy nudzą się we własnej firmie, zespoły zarządzające powtarzające ruchy sprzed dekady. Dla strony „kreatywnej” oznacza to biedę strukturalną, zależność ekonomiczną, systemowy autosabotaż, brak dźwigni pozwalających skalować talenty. Obie strony tracą.

„Droga artysty” Julii Cameron jest, jeśli dobrze czytać, zaproszenie do odzyskania utraconej integracji. Powrót do bycia operatorem-artystą, którego rozpoznawała przednowoczesna gospodarka. Aby ćwiczyć obie ręce. Nie akceptować fałszywego wyboru pomiędzy „dobrym posługiwaniem się liczbami” a „dobrym posługiwaniem się dziwnymi pomysłami”. Te dwie rzeczy są tą samą podstawową umiejętnością, widzianą z dwóch punktów widzenia.

I to boli, bo zmusza do rozpoznania czegoś, co najbardziej ambitni ludzie ukrywali od dawna: Przez lata używali tylko połowy mózgu, a i tak zaszli daleko. Wyobraź sobie, co zrobią, gdy wykorzystają też drugą połówkę.

Dla bizneswoman, która napisała do mnie „to nie dla mnie”

Jeśli doczytałeś aż dotąd, opowiem Ci, co odpowiedziałem mojemu rozmówcy na Instagramie, w dłuższej wersji, tym razem z miejscem na uargumentowanie tego.

Twoja intuicja nie myliła się co do jednego: Droga artysty, jako produkt kultury, jest słabo sprzedawany jak na ambitny profil. Okładka jest miękka. Tłumaczenie na język hiszpański niesie ze sobą konotacje z XX wieku. Cytowane referencje pochodzą zazwyczaj od pisarzy z Brooklynu, a nie od założycieli spółek portfelowych Sequoia. Jeśli spojrzysz na książkę przez trzy sekundy i podejmiesz decyzję na podstawie okładki, uznasz, że to nie dla ciebie. I pod tym kątem nie mylisz się.

Ale twoja intuicja myliła się we wnioskach: książka czytana od środka jest dokładnie tym, czego potrzebuje ambitna osoba. Książka kształci te zdolności, których nie rozwija szkolenie kadry kierowniczej: skojarzenie boczne, tolerancja dla dwuznaczności, dyscyplina wyobraźni, odwaga podejmowania niewygodnej decyzji, integracja intuicji z analizą. Te zdolności odróżniają przeciętnego założyciela od wyjątkowego założyciela. To oni są powodem, dla którego Howarda Schultza to zaleca, Tima Ferrisa to praktykuje, Reida Hoffmana poświęca temu czas, Patty Smith po cichu uczy tego operatorów od dwudziestu lat.

Książka ma problem marketingowy. Nie ma problemu z treścią. I dlatego powstał ten post. Aby następna ambitna osoba, która przyjdzie do Ciebie z pytaniem — „jaki jest cel?” — znajdź długą odpowiedź w języku hiszpańskim, bez choreografii duchowej, z przykładami z życia wziętymi.

Wreszcie cel w jednym zdaniu

Jeśli pytanie brzmi „Jaki jest cel Twojej ścieżki artysty?”, krótka odpowiedź jest następująca:

Odblokuj w ciągu 12 tygodni zdolności twórcze, których nie rozwija system edukacji ani kariera zawodowa, a które odróżniają osobę wyjątkową od po prostu kompetentnej.

To jest. Taki jest cel. Nie „stań się artystą” w XX-wiecznym znaczeniu tego słowa. Stań się jednym wersja bardziej kreatywna, bardziej zdecydowana, bardziej zdecydowana, ciekawsza ambitnej osoby, którą już jesteś. Wersja, która pisze lepsze e-maile, lepiej się sprzedaje, lepiej prowadzi, lepiej decyduje i żyje lepiej.

A dzieje się to za pomocą dokładnie dwóch narzędzi Julii Cameron – porannych stron i spotkania z artystą – plus dziesięciu rozdziałów z klocków do demontażu. Za dwanaście tygodni. W języku hiszpańskim. Bezpłatny. Żadnych duchowych choreografii. Zaprojektowane celowo z myślą o profilu, który przybywa tutaj sceptyczny, odnoszący sukcesy i z pytaniem „O co tu chodzi i co dostanę?”.

Ostatnia uwaga na temat słowa „ambicja”

Bizneswoman, która do mnie napisała, użyła słowa „ambitny”, jakby to był argument przeciwko książce. Jakby ambicja i kreatywność były po przeciwnych stronach. Nie są. Nigdy nie byli.

Słowo „ambicja” pochodzi z języka łacińskiego atmosfera — chodź, rób obchód. Oznacza to etymologicznie „nie pozostawać w bezruchu”. A kreatywność, traktowana poważnie, to siła napędowa, która nadaje kierunek ambicjom. Bez kreatywności ambicja to po prostu przyspieszona realizacja – szybsze bieganie na tej samej bieżni. Dzięki kreatywności i ambicji budujemy rzeczy, które mają znaczenie.

Najbardziej ambitni na świecie, ci, którzy należą do ligi Schultza, Adrii, Hoffmana, Ferrisa – wszyscy są niezwykle kreatywni. Nie przez przypadek. Bo ambicja bez kreatywności kończy się po czterdziestce. Ambicja połączona z kreatywnością buduje dziedzictwo.

Jeśli jesteś ambitny, ta książka nie jest przeznaczona dla „innego profilu”. Ta książka jest właśnie dla Ciebie. Jest to prawdopodobnie najbardziej dochodowa książka w całej Twojej bibliotece biznesowej. Znacznie więcej niż najnowszy bestseller w dziedzinie produktywności. Znacznie więcej niż jakikolwiek kurs za tysiąc euro, na który uczęszczasz w tym roku. Ponieważ tym, co trenuje, jest zdolność, na której zbudowane są wszystkie inne.

Jak zacząć jutro

Nie sprzedam ci niczego skomplikowanego. Zaproszenie jest takie:

1. JutroPierwszą rzeczą rano, zanim spojrzysz na telefon, weź tani notatnik i długopis. Napisz trzy strony ręcznie. Bez myślenia. Bezcelowy. Zobacz, co się pojawi. Najprawdopodobniej: rzeczy, których tygodniami starałeś się nie widzieć.
2. W tym tygodniu, zaznacz dwie godziny w swoim kalendarzu jako „strategiczne – nie planuj”. Idź gdzieś, gdzie nigdy nie chodzisz. Brak telefonu. Zobacz, co mózg ci przyniesie, kiedy wróci.
3. Jeśli po dwóch tygodniach coś zauważysz — a na pewno coś zauważysz — zarejestruj się Ścieżka Twojego artysty. Dwanaście tygodni, po hiszpańsku, bezpłatnie, z pełną strukturą Julii Cameron przetłumaczoną na ambitny hiszpański. Żadnej choreografii. Nie ma obowiązku wierzyć w cokolwiek.

To właśnie odpowiedziałabym w dłuższej wersji każdej bizneswoman, która mnie o to zapyta „jaki jest cel?”. Celem jest wytrenowanie połowy mózgu, której nie używałeś od lat. Robiąc to, stań się taką wersją siebie obecny system na to nie pozwolił. Bardziej zdeterminowany. Bardziej kreatywne. Bardziej opłacalne. Bardziej interesujące. Więcej za darmo.

W tej książce powtarza się to samo od 30 lat. Został napisany przez Julię Cameron w 1992 roku. Your Artist's Way to system, w którym możesz to zrobić, tym razem po hiszpańsku. Bez bariery słowa „artysta”, która zatrzymała Cię przy pierwszym spojrzeniu.